Tag: Goyang Koi boerderij

Het potentieel is nog steeds verborgen voor Europa.

Hugo J. Smal heeft zijn fascinerende grote Koreaanse avontuur gedeeld, zijn ervaringen in Korea, met name gericht op de koicultuur en zijn avonturen in het land. Hij was betrokken bij het opzetten van koifaciliteiten en heeft over zijn ervaringen geschreven, inclusief de uitdagingen en culturele inzichten die hij tegenkwam. Als je meer wilt weten over zijn avonturen, kijk dan eens naar zijn schrijfsels op ".Koreanen en ik". Zuid-Korea heeft een aantal fanatieke en ambitieuze koiliefhebbers. Hugo Smal is al heel wat jaren gevestigd in dit fascinerende land. Hij heeft verschillende grondleggers van de koihobby geholpen bij het opzetten van de juiste faciliteiten. Een verslag van een fascinerend verblijf in een fascinerend land. Dit artikel is gepubliceerd in een Nederlands tuinmagazine.

Hij vertelt over zijn avonturen in Korea.

Tijdens de Holland Koishow van 2003De organisatie vroeg me om een aquarium te regelen en het te voorzien van goed water en zuurstof. Een paar Koreanen namen koi mee in het vliegtuig naar Nederland om deel te nemen aan een wedstrijd en om wat koi te verkopen. Met de medewerking van verschillende handelaren slaagden ze in beide pogingen. De opportunistische Koreanen vulden de tank met hun koi, plaatsten er een aantal in de competitie en hadden een goede show. Ze verkochten niet alleen heel wat vissen, maar wonnen ook enkele van de mindere prijzen in de show. Tijdens die dagen, koiliefhebber en C.E.O van de Goyang Koi farm Kim Young Soo vroeg me of ik naar Korea wilde komen om hem te helpen met het opzetten van een koi-industrie in zijn land. Wie ben ik om nee te zeggen tegen dit grote Koreaanse avontuur.

Boeren in moeilijkheden. 

China exporteerde steeds meer rijst naar Zuid-Korea, waardoor de boeren het moeilijk kregen. Het was de visie van Kim Young Soo dat de kweek van de Japanse sierkarper een goed alternatief zou zijn voor de rijstteelt. Het ambitieuze verzoek van de kweker was een uitdaging voor mij. Nog geen maand later was ik in Incheon, het vliegveld van Seoul.

Vanaf het vliegveld werd ik direct naar een koishow gereden waar ik een korte toespraak moest houden. De organisatie wilde dat ik zou jureren. Ik voelde me daar niet geschikt voor. Natuurlijk vroegen ze me wat ik de beste vis vond. Voor mij kon het niet anders dan dat een sterke Sanke moest winnen. De andere vissen waren niet echt van goede kwaliteit. Tot mijn verbazing won een Showa de hoofdprijs. Deze vis was zeker van mindere kwaliteit - zoveel kennis heb ik - en lag ook nog eens ziek op de bodem van het vat. "Volgens onze normen zou deze vis uit de competitie worden verwijderd", merkte ik op tegen een journalist.

Een heftige ruzie tijdens mijn Koreaanse avontuur.

Na mijn opmerking brak er een luid tumult uit. Tumult? Laten we het gewoon een felle ruzie noemen. Ik werd in een Kia bestelwagen en na een lange reis gedumpt in een hotelkamer. "Daar ben je," dacht ik. "Wat was er gebeurd? Welke taak, als die er al is, staat me nog te wachten?" Deze show was zeker niet goed georganiseerd en het ontbrak de juryleden aan de nodige kennis. Het rook naar cliëntelisme en misschien zelfs omkoping. Bovendien was het duidelijk dat er geen benching werd gedaan en dat er geen onderscheid werd gemaakt tussen gezonde en zieke vissen. Wereldwijd worden de koi voor de wedstrijd getest op gezondheid door ervaren hobbyisten, vaak met ondersteuning van een dierenarts die gespecialiseerd is in visziekten. Op dat moment niet in Zuid-Korea. Let wel: dit gebeurde in 2003.
De volgende ochtend werd ik opgehaald door een ietwat schuchtere Kim Young Soo en zijn metgezellen. Achterin het busje stonden grote viskisten. Soms klonken er grote spetters. Later bleek dit de sanke te zijn die had moeten winnen. Kim Young Soo was de eigenaar. Hij had mijn woorden, die te eerlijk waren voor de Koreaanse cultuur, ter harte genomen. Hij besloot dat hij het voortouw zou nemen in de Koreaanse koi-industrie.

Korea is een groot avontuur!

Tijdens de rest van die reis kreeg ik de indrukwekkende natuur van het land van de ochtendrust te zien. Ik kreeg ook een dieper inzicht in de cultuur. Ik realiseerde me dat de Koreanen veel koi-studies zouden moeten doen. En ik zou diep moeten graven in deze wonderlijke samenleving. Ik maakte kennis met een groot aantal kunstenaars. Baik Yong-Jung leerde me dat de karper al eeuwen diep in de Koreaanse ziel zit. Deze traditionele kunstenaar schildert natuurervaringen met karpers. Deze hebben altijd een diepe betekenis. Õhado bijvoorbeeld schilderijen van karpers en krabben kwamen vaak voor tijdens de Yi dynastie (1362 -1905). Yangnido of ŏbyŏnsŏngyongdo zijn scènes van karpers die in de lucht springen.

Garp mythe.

De schilderijen zijn geïnspireerd op het volgende verhaal: de Gele Rivier in China ontspringt aan de Drakenwaterval. Als door zware regens het water in de rivier stijgt, vechten oude karpers met elkaar als ze tegen de sterke stroming in zwemmen. Als een van de karpers wint en hij de top van de waterval bereikt. Dan passeert de vis de Drakenpoort en verandert in een draak. Lees veel meer over karpers en Korea.
Tijdens de confucianistische Yi-dynastie symboliseerde dit verhaal de hoop om het staatsexamen te halen en ambtenaar te worden. Dit was de enige manier om van armoede naar rijkdom te gaan. Nu staat het voor de hoop om diploma's te halen en iets te worden in het leven.

Dit is slechts één voorbeeld van hoe karpers een rol spelen in de samenleving. Een schilderij met karpers is nu een gebruikelijk huwelijksgeschenk. Gesprekken met kunstenaars als Baik Yong-Jung en literatuuronderzoek hebben aangetoond dat de karper, als cultureel symbool van China, via Korea naar Japan is gereisd. Op deze manier blijft Zuid-Korea cultureel gezien ongeveer 210 kilometer (de afstand van Busan naar Fukuoka) voor op Japan.

Een visionair idee en een echt Koreaans avontuur.

Dit geldt natuurlijk niet voor de karper als siervis. In dat opzicht heeft Japan een voorsprong van meer dan 100 jaar. Het leek me dan ook een idioot idee om te denken dat de Koreaanse koikwekers ooit met Japan zouden kunnen concurreren op het gebied van de kwaliteit van de go sanke-klasse. Ik opperde daarom het idee om de koi te koppelen aan de Koreaanse cultuur en zo ook de koiboerderij in Goyang Si, ten noordwesten van Seoul, uit te breiden tot een cultureel centrum waar bijvoorbeeld keramiek en schilderijen tentoongesteld zouden worden.

Dit alles was in eerste instantie om de Koreaanse bevolking kennis te laten maken met de koihobby, met als uiteindelijk doel het starten van de export van zowel koi als koi-gerelateerde kunst. Ik wist dat Koreanen alles als een wedstrijd zien en ernaar streven om overal de grootste, sterkste en beste in te zijn. Het begrijpen van deze mentaliteit zou wel eens het grootste avontuur in Korea kunnen zijn. Kim Young Soo verruilde het ene stuk land voor het andere en wijdde zich aan studeren en bouwen. Hij investeerde aanzienlijk in Japanse koiparen en begon ze te kweken.

Nu was ik al gewend om in Nederland te adviseren over koivijvers in moeilijkheden. Soms met de aanschaf van vissen. Kims dadendrang bleek een hele grote uitdaging. Ik weet niet veel over hoe een koikwekerij gerund moet worden. Gelukkig kon ik in Nederland altijd terugvallen op experts zoals René Krüter met vragen over visziekten en waterkwaliteit en Mark Kleijkers als het gaat om de kwaliteit van de koi. Daarnaast heb ik ook een goed gevoel. Ik slaagde erin om de taak die de Koreanen op zich hadden genomen te ondersteunen. Ook bleek dit een groot Koreaans avontuur.

Stijgende kwaliteit, belooft een groot Koreaans avontuur

Ik zag de kwaliteit van de vis op de Goyang koiboerderij jaar na jaar stijgen. Kim Young Soo bundelde zijn krachten met meneer Hong die een aanzienlijk aantal kweekvijvers had in de buurt van Gwangju. In een groot aantal moddervijvers zaten Go sanke van topkwaliteit. Vissen die ik de toegang tot mijn vijver niet zou weigeren. 
Na een lange opbouw van vertrouwen, praten en onderhandelen, besloten Kim en Hong uiteindelijk om de Hong vis in te schrijven op de Holland Koi show in 2011.
Ik ben samen met René Krüter naar Zuid-Korea gereisd om de vis te selecteren. Wij dachten dat ze wilden concurreren met kleinere formaten vis. Maar de Koreanen dachten daar heel anders over. Zij wilden meteen winnen met grote koi.

Als kinderen stonden René en ik bij de vijvers en keken toe hoe de ene na de andere Jumbo koi met netten werd opgehaald en in vaten werd geplaatst. Alleen al het zien van die vissen was een zegen. Het was een echt Koreaans avontuur met een Japanse twist. En nu kwamen ze naar Nederland. Waar zou ik ze houden? Mijn vijver was al een paar jaar leeg door het verzamelen van vissen uit Korea. Een paar goudvissen zorgden voor de nodige verlichting van de bacteriën. Ik had ongeveer een maand om het water in topconditie te krijgen zodat de vissen een paar maanden konden acclimatiseren voordat ze naar Arcen zouden gaan.

Ik besloot dat het mogelijk zou zijn. Mijn vijver en filter waren goed genoeg om die Jumbo's van topkwaliteit een tijdje van mijn gastvrijheid te laten genieten. Ik bestelde twee vaten voor Arcen omdat de zes vissen die we hadden uitgekozen te groot waren voor één.

Europese wetgeving.

"Want tussen dromen en werkelijkheid staan wetten en praktische bezwaren." Koreanen zullen niet van Willem Elschot gehoord hebben, maar deze zin uit "Het Huwelijk" is wel van toepassing. In het OFI (Ornamental Fish Industry) tijdschrift van oktober 2008 schreef Alex Ploeg al: "Aziatische kwekers en exporteurs van levende vissen, schaal- en weekdieren voor sierdoeleinden zouden kunnen denken:

" Ik ben een Japanse, Indonesische, Maleisische, Chinese of Singaporese burger, dus waarom zou ik me zorgen maken over de Europese wetgeving? "

In een enquête gaf 74% van de Aziatische exporteurs aan dat ze handel drijven met Europa, dus ik denk dat we ervan uit kunnen gaan dat Europa een van de belangrijkste markten is voor hun producten. De Europese importwetgeving heeft niet alleen gevolgen voor importeurs in Europa, maar ook voor exporteurs in Azië, hun leveranciers, telers en verzamelaars.
Als de exporteurs hun producten op de Europese markt willen verkopen, moeten ze voldoen aan de Europese diergezondheidsnormen. Leveranciers moeten vis leveren die aan deze normen voldoet.

Nooit genoeg Koreaanse avonturen.

Het exporterende land moet ook aan deze normen voldoen. "Natuurlijk had ik Kim Young Soo gewezen op de Europese wetgeving. Ik baseerde al mijn adviezen altijd op de OFI gedragscode. Hij, zijn medewerkers en de meewerkende Koreaanse koikwekers legden deze aanbevelingen niet naast zich neer. Ze hadden de juiste ambtenaren in hun districten en zelfs die van de juiste ministeries ingeschakeld en gevraagd om de aanvraag voor een exportvergunning voor vis naar de Europese Unie.

Maar ja, soms loopt het anders... Kim Young Soo en meneer Hong stonden met de vis op Incheon Airport toen het zwaard van Damocles viel. Het sneed alle mogelijkheden in één keer af. De douane zei dat de vissen naar Europa konden vliegen, maar dat ze bij de grens zouden worden tegengehouden. Dit zou betekenen dat ze de versnipperaar in zouden gaan. Het was allemaal erg teleurstellend. Een slecht Koreaans avontuur.

Verborgen draak, gehurkte tijger

In de jaren die volgden, groeiden de Koreaanse avonturen. Ik ben vaak in Zuid-Korea geweest. Kim Young Soo en ik namen deel aan gesprekken met topambtenaren op de ministeries. Ze krijgen mijn advies en soms mijn mening op een te Europese manier. Ik weet dat de officiële raderen draaien, maar ze draaien heel langzaam. Zuid-Korea is nog steeds een verborgen draak en een hurkende tijger in termen van koi.

De Chinezen kopen nu alle vissen op in Japan en willen binnenkort ook een rol gaan spelen in de koihobby. De vraag is dus of de officiële wielen in Zuid-Korea niet te langzaam draaien en dat het daarom alleen bij knorren blijft. Gelukkig heeft Kim Young Soo mijn advies opgevolgd niet alleen om te gokken op koi. Hij investeerde ongeveer 5 miljoen euro - op basis van mijn advies. Ja, ik huiver. Hij bouwde een koi- en cultureel centrum. Het heeft nu zijn deuren geopend onder de naam Baedagol. 

Als je enthousiast bent geworden over dit grote Koreaanse avontuur, volg ons dan op Facebook: Goyang Koi boerderij 비단잉어 Nishikigoi