Rotterdam and Goyang: Two Communication Worlds in Goyang neighbourhood

Van Rotterdam naar een wijk in Goyang

Tijdens mijn verkenningstocht door de wijk Goyang kwam ik erachter dat communicatie in Korea veel meer inhoudt dan alleen woorden en zinnen. De context, de spreker en de manier waarop iets wordt uitgedrukt zijn allemaal cruciaal. Om de betekenis echt te begrijpen, moet je tussen de regels door lezen. Komend uit Rotterdam, waar mensen recht door zee en openhartig zijn, merkte ik het contrast. In Nederland wordt directheid gewaardeerd en wordt het niet afgekeurd om buiten de lijntjes te treden. Sterker nog, het wordt vaak gezien als een teken van creativiteit en initiatief.

Gezichtsverlies is niet zo'n probleem voor mij. In mijn land vergeven mensen snel een fout of een blunder. Wees gewoon eerlijk! Je maakt geen carrière zonder fouten te maken. Maar in Korea is dat anders. De diep huilende Koi-kweker liet me dat zien.

Confucian Pillars, Kibun, and Selfhood in Goyang neighbourhood

Zuilen in de wijk Goyang

Trots heeft hier ook een andere connotatie. Ik voel me trots als Feyenoord kampioen wordt, maar een Koreaan voelt zich trots als hij de vijf Confuciaanse relaties (Oryun) vervult. Confucius, Mencius, Yi Hwang (Toe gye), en Yi I (Yul gok) blijven de pijlers van de Koreaanse cultuur. Deze geleerden schetsen de relaties tussen ouders en kinderen, oudere en jongere broers en zussen, man en vrouw, vrienden, en heerser en onderdaan. In elke relatie volgen Koreanen een specifiek rollenpatroon.

Ouders zijn hun kinderen opvoeding, zorg en morele ontwikkeling verschuldigd. Op hun beurt zijn kinderen hun ouders gehoorzaamheid, respect en zorg verschuldigd. Ze zorgen voor hen als ze niet meer kunnen werken en ze bidden en brengen offers aan hun graven. Deze regels vormen de basis voor alle andere relaties en de sociale structuur als geheel.

Volgens de confucianistische filosofie wordt een overwinning van het Koreaanse voetbalteam beschouwd als een overwinning voor de hele gemeenschap. De overwinning van het Koreaanse volk is belangrijker dan die van de spelers op het veld. Het collectief is veel dominanter dan het individu dat scoort.

We interpreteren het begrip Kibun, dat gevoel, geest en stemming omvat, ook heel verschillend. Wij Nederlanders hebben de neiging om overgevoelig te zijn en zijn zeker niet geneigd om over onze innerlijke gedachten en gevoelens te praten. Maar in het land van de MudangVoor de seunim, de Neo-Confuciaanse geleerde en zelfs de christelijke priester hebben gevoel, geest en stemming een grote betekenis. Duik in het concept van Kibun of Nunchi

Maar het uiten van individualiteit wordt niet erg gewaardeerd. We bespreken het zeker niet zoals sommigen doen in Bloedhonden door Kim Ju-wan. We hebben ook onze persoonlijke ruimte nodig. "Sta niet zo dicht bij me!" Ik overleef Korea met De geur van de Mantifang door Wu Cheng'en in gedachten.

"Terwijl ik naar het schaakspel keek, sneed ik door het rotte heen,

Bomen vellen, ding ding,

Wandelen aan de rand van de wolk en de monding van de vallei.

Ik verkoop brandhout om wijn te kopen,

Kakelend van het lachen en volmaakt gelukkig.

Ik nestelde me op een dennenwortel en keek naar de maan.

Als ik wakker word is het licht.

Het oude bos herkennen,

Ik beklim kliffen en steek bergkammen over,

Verdorde klimplanten omhakken met mijn bijl.

Als ik een mand vol heb verzameld,

Ik loop naar de markt met een liedje,

En ruil het in voor drie liter rijst.

Niemand anders concurreert met mij,

De prijzen zijn dus stabiel.

Ik speculeer niet en probeer niet scherp te oefenen,

Het kan me niet schelen wat mensen van me denken,

Rustig mijn dagen verlengen.

De mensen die ik ontmoet

Zijn Taoïsten en Onsterfelijken,

Rustig zitten en het Gele Hof uiteenzetten."

Ik probeer Koreaans te doen. Het lukt niet. Onze culturen zijn te verschillend, te tegengesteld. Als ik Nunchi probeer te gebruiken, maak ik alleen maar fouten. Ik wil niet alleen de taal onder de knie krijgen. Hoewel? Word ik gedwongen om Nunchi te gebruiken omdat ik de taal niet ken? Ik overleef door mezelf te zijn. De meeste Koreanen vergeven veel.

De wijken van Goyang in ogenschouw nemen

At the Stream: Reflection and Recall in Goyang neighbourhood

Terwijl deze gedachten me bezighouden, klim ik de dijk af in de richting van de nu zachtjes kabbelende Goyang Seongsaheon beek. Natuurlijk is het gevaarlijk. Maar de Soju maakt me onbevreesd en soms moet je gewoon dingen doen. Te midden van de weelderige vegetatie nodigt een steen me uit om te gaan zitten. Ik trek mijn schoenen uit en laat de koelte over me heen spoelen terwijl ik mijn voeten in het sprankelende water laat rusten.

De Budeul's (부들) staarten staan stil. Rubiela Lobelia kardinaal (루비엘라) laat trots haar rode bloemen zien. De Mulchucho (물수초) is het enige dat meebeweegt met de stroming van het water. Ik verzink in diepe overpeinzingen en denk terug aan een klimervaring waar ik als twintiger over schreef.

Larghetto in de wijken van Goyang

Waarom voelde ik me zo aangetrokken tot die ene plek op het prachtige eiland Kreta? Hoe kwam het dat het kleine witte kerkje mijn hele vakantie domineerde? Het zat hoog op de berg achter Hera Village, een villastadje op het Golf van Mirrabellouhalverwege Agios Nikolaos en Elounda.

Ik had Knossoswaar de ontdekking van een vijfduizend jaar oude beschaving - die uiteindelijk zou uitmonden in de Grieken - werd overschaduwd door de menigte luidruchtige toeristen. Ook al werd er niet meer gebeden in de tempel, het voelde nog steeds als heiligschennis.

Op deze manier was mijn vakantie grotendeels een mislukking. Ik had niet gevonden wat ik zocht, hoewel ik niet eens wist wat ik zocht. Een oergevoel? De relatie tussen lichaam en klei die Van Gogh had geïnspireerd om te schilderen en Beethoven om te componeren? Het was allemaal op de verkeerde manier benaderd. Excursies leiden niet tot de ontdekking van gevoelens.

Twee dagen voor de terugreis besloot ik naar boven te klimmen. Er was geen pad dat naar die kerk leidde. Nou, ik zou wel zien hoe het liep. Mijn weg begon recht omhoog, door struiken vol scherpe doorns. Het resultaat: bloederige schrammen op mijn benen. Maar het enige dat telde was het doel.

Na een half uur vond ik een nauwelijks begaanbaar pad dat me naar een olijfgaard leidde. Nu moest ik alleen nog de brandende zon en de stenen muren overwinnen. Hoe dan ook, na twee en een half uur haalde ik de top.

De kerk was teleurstellend, maar wat ik daarachter zag overtrof alle verwachtingen. Aan de andere kant van de berg was een uitgestrekte vallei, bedekt met struiken die op een vreemde, bijna doelbewuste manier uit elkaar stonden. Ruïnes, lage, verzonken huizen, lagen verspreid op de helling tegenover me. Ik kon niet langer staan; mijn benen begaven het onder de puurheid van deze plek. Mijn adem stokte, het zweet liep over mijn rug. Het vioolconcert zwol aan in mijn hoofd. Het voelde alsof de vallei werd overspoeld met deze zachte klanken. Of was het andersom? Was mijn hoofd gevuld met de compositie van deze vallei? Onbewust vouwde ik mijn handen en fluisterde:

"Jullie die dat zijn, help me.
Want mijn onwetendheid is te groot, mijn gevoelens te overweldigend, om jou te begrijpen.
Jullie die dat zijn, help me."

Tranen stroomden over mijn gezicht. Om hier te sterven met dit gevoel, zo krachtig en allesomvattend. Deze vallei is heilig. Mijn gedachten dwaalden af naar het verre en koude Nederland. Moest ik daar echt naar terug? Die plek kon me nooit meer raken, niet na deze openbaring.

Volledig verdwaasd begon ik aan de afdaling, waarbij ik al snel de weg kwijtraakte. Na uren strompelen, terug naar boven klimmen en soms op het randje van de dood wankelen, bevond ik me kilometers ver weg, in de richting van Elounda.

Wat maakte het uit? Ik was miljoenen rijker geworden. Dat kerkje had mijn vakantie gered. Het had zijn aantrekkingskracht gebruikt om me een vuurwerk van emoties bij te brengen. Sindsdien zijn Larghetto en Rondo Allegro mijn meest geliefde muziekstukken gebleven. Maar het blijft een strijd.

Terug naar de rivier

"Jij die bent, help mij." Dit thema zou mijn leven blijven domineren. De aarde is voor mij altijd een planeet geweest die hulp nodig had. Te veel doffe, uitputtende ellende, zowel groot als klein. Hier, op deze steen bij het kabbelende water, voelt het goed, maar ik weet dat de wereld om me heen blijft draaien. Ik zak verder weg in een nog diepere reflectie - of moet ik het meditatie noemen?

De sterren van de Grote Beer begonnen te dansen. Elke ster, een koning, bezongen in de Muga als bewakers van de kosmische orde. Plotseling verscheen er een extra ster, helderder dan de rest, die zich bij de constellatie voegde als de "Koning der Koningen" - de fractal van Jijang, een manifestatie van ultieme wijsheid en kracht, die de zeven koningen overtrof. Deze nieuwe ster leek het centrum van de constellatie te worden, een goddelijke aanwezigheid die de Boeddha's leidde en de harmonie van het universum in stand hield. Lees over de Muga

Pulserend voor mijn ogen vormde het de Koning der Koningen binnen de constellatie. Dit almachtige licht veranderde plotseling in

De voor mij onleesbare formules bleven voor mijn geestesoog ronddraaien, af en toe afgewisseld met het prachtige beeld van een witte Lotus. Zachtjes, de almachtige Om Mani Padme Hum stroomde mee met de kabbelende rivier. Verbaasd sloeg ik mijn benen over elkaar en gaf me over.

The stone beneath me turned icy cold. The plants became still, and the stream resumed its gentle flow. It flowed towards the Han River, past Ganghwa-do, into a world that continued to turn on its own. I wasn’t afraid, only slightly unsettled. Was it the Soju, or perhaps that violent email? Somehow, the mathematical formulas gave me enough strength to climb back up the embankment. I must interpret them, but because they filled me with compassion, I collectively named them Jijang’s Fractal.

Dinner, Bae Jong-Ok, and the Fracturing Voice in Goyang neighbourhood

Goyang buurtdiner

Een paar jaar geleden was het moeilijk om een Europees ontbijt te vinden. Ik begin mijn dag het liefst met wat brood, kaas en pindakaas - gewoon simpel, stevig voedsel dat de maag vult. De lokale bevolking daarentegen eet het eten dat de avond ervoor is klaargemaakt. De gerechten zijn heerlijk, maar de kruiden zijn 's ochtends te sterk voor mij. Dus brood moet het zijn - geen Kimchi voor mij bij het ontbijt.

Op een dag ging ik na het winkelen in de Lotte-supermarkt naar een Pojangmacha op Chungjang-ro voor wat bier en kip. Het nationale Koreaanse voetbalteam speelde op de breedbeeldtelevisie. Een groep Koreaanse heren was luid aan het praten en juichen. Ze keken naar de wedstrijd en genoten van Chimac-kip en maekjju. Ik hou van dat woord. Alleen al het horen ervan geeft bier een smaak. Hoe meer je drinkt, hoe beter het klinkt.

Ik bestelde mijn eten en merkte dat de mannen naar me keken. Het is altijd ongemakkelijk om alleen te eten, vooral in Korea. De jongste aan hun tafel liep naar me toe met een fles soju en een paar glazen. Hij schonk een glas voor me in, dat ik opdronk en deed toen hetzelfde.

"Americano?" vroeg hij. "Nee, nee, uit Nederland," antwoordde ik. Aan zijn uitdrukking te zien, begreep hij het niet helemaal. Maar toen ik "Hidonggu" zei, begreep hij het. Zijn vrienden juichten en scandeerden de naam van de populairste coach. Alleen de oudste man aan tafel deed niet mee.

Ik keerde terug naar mijn pittige en zeer smakelijke kip. De groep werd luider en luider, met de oude man die de meeste aandacht opeiste. Ik denk niet dat hij ouder was dan ik - hij was gewoon de blaffende opperhond. Hij was de baas, hoewel ik betwijfel of hij de hoogste in rang was. Daarom noemde ik hem Cha-jang.

Je vraagt je misschien af hoeveel mannen ervoor zouden kiezen om een voetbalwedstrijd te kijken met hun familie of vrienden in plaats van onbetaald overwerk te doen. Maar Cha-jang niet. Hij was stomdronken.

Bae Jong-Ok schreef:

"Ik ging van hand tot hand totdat ik uiteindelijk niet meer terugkwam, niet voor de mensen en ook niet voor mezelf. Wat is er gebeurd terwijl ik weg was? Ze hebben het me ook niet verteld. De dwazen, de idioten, de beesten hadden het te druk met mij te beschamen. De schaamte werd zo groot dat mijn lichaam in opstand kwam.

Ik kon nauwelijks eten; er was ook niet veel. Een paar kommen rijst. Op de dagen dat ik genoeg energie had om naar buiten te gaan, plukte ik Nokdu. Gekookt is het eetbaar. De sojabonen waren voor jou. Er was niet veel vlees in Amsil. Er was meer vis, maar dat was voor Kim's Yang Bang. Je at dat met je vrienden, de partijspionnen, en lachte me uit als ik er te hongerig uitzag.

In de hoek van de kamer hoorde ik jullie allemaal opscheppen en kletsen. En jij, mam, had de hardste mond en schreeuwde boven iedereen uit. Je was zo blij dat papa eeuwig werk had gevonden in kamp 15, Yodok in Zuid-Hamgyong, ongeveer halverwege het hemelse meer op Baekdu San. 'Te ver om te lopen voor hem en mij,' was zo'n beetje je motto, en je maatjes schreeuwden het luidkeels met je mee.

Op een avond waren de gesprekken meer vergiftigd braaksel dan dronken wijsheid. We hoorden de buurman aan de voordeur. Obu, de visser, vroeg om vergiffenis voor de late verstoring. In zijn handen wrijvend en buigend vertelde hij dat de wind, de vuile oostenwind, ervoor had gezorgd dat de boot niet op tijd aankwam. Jouw geschreeuw, het lachen van je vrienden en Obu's vernedering gingen door merg en been. Obu was het gewend.

Uitgeput keek ik toe hoe je de vis overnam en aan je vrienden liet zien. Brutaal hield je een wriemelende vis voor Obu's mond. 'Bijt, klootzak, bijt,' schreeuwde je. 'Ik wil niet alles van je afpakken. Maar die idioot daar,' zei je terwijl je naar mij wees, 'gaat er geen voor je koken.' Hij had geen andere keuze dan zijn tanden op de schubben te zetten en een groot stuk vlees af te scheuren. Uw gevolg lachte, klapte en boog verschillende keren.

Ik begrijp waarom je zoveel kracht hebt. Vader ging regelmatig diep de bergen in. Hij brouwde Soju, die hij aan je vrienden verkocht. Natuurlijk hield hij genoeg achter om elke avond dronken te worden. Een van je vrienden was het er niet mee eens en verraadde dronken de lucratieve bergbrouwerij aan het ministerie. Hij werd gearresteerd en verdween naar nummer 15.

Jij en je vrienden misten de alcohol en gaven de verrader de schuld. Hij verdween tijdens een wandeltocht. 'Hij ging die kant op,' zei je, terwijl je onschuldig naar de gids keek. Je vrienden vonden een nieuwe distilleerderij. Jullie genoten van de drank, want de verrader werd nooit meer gevonden.

Obu had makreel bij zich voor de barbecue en sogarli voor de maeuntang. Hij boog voortdurend, vroeg opnieuw om vergiffenis en stak zijn hand uit voor zijn geld. 'Nee,' zei je slordig. 'Je krijgt niets! De vis wordt niet schoongemaakt, dus die trut moet het doen. Ik heb zo'n honger dat ik niet kan poepen, en jouw getreuzel heeft het alleen maar erger gemaakt. Rot op, klootzak!

Het was ongelooflijk hoe snel de dronken fossielen Obu achterna zaten. Maar ze kwamen weer terug. Plotseling waren er bijgerechten, kruiden en al die andere dingen die nodig zijn voor een feestmaal. Partijleden kunnen het met enige moeite krijgen. Maar vis? Een bacchanaal van Godeungu-gui en sogarli? Ik weet niet, moeder, wat je daar allemaal voor moest doen.

Natuurlijk worden de schepen bij aankomst gecontroleerd. Obu telt mee omdat velen al geprobeerd hebben om over de Hankang naar Paju te zwemmen. De vis wordt ook van de boot gehaald door partijfunctionarissen. Als alleenstaande vrouw met een man in de gevangenis krijg je dus niet zomaar vis op tafel. Maar je lichaam was ook niet heilig toen papa nog thuis was. Niet dat hij daar veel problemen mee had. Zolang er maar Soju was.

Ik was nog steeds de enige die de vis kon snijden. Uitgeput zette ik de barbecue voor het open raam. Moeder vond het leuk als de buren er ook van konden genieten. Ik sneed de makreel open en drukte het smakelijke vlees op het rooster. Vijftien minuten en de varkens konden naar de trog. De maeuntang zou veel langer duren. Ik zag die dronken koppen en wist zeker dat ze er vanavond niet van zouden genieten.

Je probeerde me op te jagen. Eerst vloekte je! Daar was ik niet meer van onder de indruk. De leegte had bezit van me genomen. Mijn geest was als vertrapte waterleliegrond. De stank van eenzaamheid vulde niet alleen mijn neus. Mijn hart voelde ook als een verlaten visfabriek. De hoop op zelfs maar een hapje leek nu een verborgen schat. Jij en je gasten genoten er goed genoeg van. Dat anderen - Obu, buren die de vis zeker zouden ruiken en ik - hem niet proefden, maakte de maaltijd voor jou lekkerder.

Een inktvis kroop tussen de stervende vissen. Je greep het beest en strekte het uit. Je draaide het strak om je ruw gesneden eetstokjes. Je meest prominente gast, de burgemeester, keek aandachtig toe. Ik kroop terug in de hoek van de kamer. Je likte aan het bewegende vlees en brabbelde onverstaanbare woorden. Hij en de andere mannen werden geil-heet op een dronken, nergens heen leidende manier.

Je trok me omhoog en zette me in het midden van de kamer. Jij, Moeder, dwong me om een Mudang lied te zingen. Ik voelde me leeg, uitgeput en overgeleverd aan beesten die me zouden verscheuren.

"Hier allemaal! Het ritueel van prinses A-Wang en Yõ-Yõng staat op het punt gehouden te worden." Ik huiverde. "Vandaag, op dit tijdstip, begin ik dit lied: No mean song this." Ik verving de trommels en fluit door klappende handen. "'T is het lied van Sakayamuni's zegen, en de God Chesok."

Dat was het laatste wat je van me hoorde. Toen ik weer bijkwam, zag ik je in een plas bloed in mijn hoek van de kamer. Je dronken vrienden waren nog steeds aan het drinken. Ze babbelden en zongen rond de barbecue en genoten van de makreel. Ze waren allang vergeten wat er gebeurd was. Ik vluchtte naar buiten.

Ja, ik ging van hand tot hand totdat ik uiteindelijk niet meer terugkwam. Niet voor die beesten en niet voor mezelf. Ik weet niet wat er gebeurd is terwijl ik weg was. Ze hebben het me ook niet verteld. De dwazen, de idioten, de beesten hadden het te druk met mij te beschamen. De schaamte werd zo groot dat mijn lichaam in opstand kwam. Ik verloor mezelf.

Maar ik herinnerde me de droom en dat zijn duizendduizendjarige heerschappij was begonnen. Hij wist dat voortaan goedheid met kwaad zou worden terugbetaald. Dat zijn woede niet geëvenaard zou worden. Hij was de duivel en zocht stilte. De goedheid moest voor altijd tot zwijgen worden gebracht, de stinkende leugen ontmaskerd."

Aftertone: Sadness, Detachment, and Given Form in Goyang neighbourhood

De buurten van Goyang weerspiegelen

Ik genoot niet meer van mijn maaltijd. Waarom krijg ik deze e-mails? Is het een grap? Of verzint iemand gewoon een verhaal? Ze zouden het naar een uitgever moeten sturen. De woorden lieten me verdrietig achter.

Ik betaalde voor mijn eten en boog voor de mannen van het kantoor. Cha-jang keek nog steeds boos. Toen ik naar buiten ging, zag ik een vrouw die op het punt stond binnen te komen. Dus opende ik de deur en liet haar passeren. Ze zag er een beetje hooghartig uit. Toen viel het me op: de meeste Koreaanse mannen zijn niet zo beleefd tegen vrouwen. Lancelot zit niet in de Koreaanse mentaliteit.

De woorden van Bae Jong-Ok bleven in mijn hoofd hangen, echoënd in de holle ruimtes die waren achtergelaten door jaren van isolatie. Zou het kunnen dat de duisternis die zij beschreef niet zo veel verschilde van die van mijzelf? Toen ik naar buiten stapte, trof de koele avondlucht me en ik voelde een vreemd gevoel van onthechting, alsof de wereld om me heen zijn vorm verloor en oploste in de fractals van mijn gedachten.

I did not invent Jijang’s fractal; it was given to me. I simply stumbled upon it. Naturally, I hope it will fulfill its purpose.