Poetry on Mantifang — minimal language, maximal charge.
Humility and presence as a gift.
Geven—
mijn zelf—
dat is wat je wil geven.
Om even in mijn armen,
een hand vol warmte—
in diepe nederigheid
zoek ik je geur,
je gevoel,
je zijn—
in mezelf.
To give—
my self—
that is what you want to give.
To be for a moment in my arms,
a hand of warmth—
in deep humility
I seek your scent,
your feeling,
your being—
in myself.
Care as discipline: to keep and to spare.
Ik wil zuinig zijn—
zuinig zijn
op jouw oogopslag,
op ieder verstild gebaar.
Zuinig zijn
op jouw woorden,
op alles wat niet gezegd is.
Zuinig zijn—
en alles in mijn hart bewaren:
dát is wat ik wil.
I want to be sparing—
sparing
with your glance,
with every stilled gesture.
Sparing
with your words,
with all that is not said.
Sparing—
and keeping all in my heart:
that is what I want.
A short litany of sand, glass and vigilance.
Klein gebed.
Zand stroomt door vingers,
tovenaar schept rivier,
kinderen spelen.
Glas is gesmolten zand—
slang, worm,
waker over zand,
glas, helder en doorzichtig—
ik de tovenaar.
Small prayer.
Sand runs through fingers,
a magician makes a river,
children play.
Glass is molten sand—
snake, worm,
watchman over sand.
Glass, clear and transparent—
I, the magician.
A brief fracture of worth and touch.
Twijfels.
Heel even was ik aan het twijfelen.
Ben ik het wel waard?
Vervolgens:
je kus,
je ogen,
je huid.
Twijfelen—
ben ik het wel waard?
Doubts.
For a moment I was doubting.
Am I worth it?
Then:
your kiss,
your eyes,
your skin.
Doubting—
am I worth it?
A confession in the simplest register: an unfinished poem offered to you.
Mijn leven—
mijn leven een gedicht voor jou,
onvolkomen, zonder preek,
zonder mooie taal.
Alle dagen tot in eeuwigheid
mijn leven een gedicht voor jou.
Samenstelling van kleurige blaadjes,
geurend van goddelijk geluk.
My life—
my life a poem for you,
unfinished, without sermon,
without pretty speech.
All days into eternity
my life a poem for you.
A handful of coloured leaves,
scented with godly joy.
A body-map and a vow; the light that teaches without a hand.
de boeddha
het eeuwig licht
de golf van je rug
rotsen je borsten
jaren je heupen
de leraar zonder hand
toont zijn hand
lessen voor alle dagen
ik hou van jou
mijn zelf
the buddha
the timeless light—
the wave of your back,
rocks your breasts,
years your hips—
the teacher without a hand
shows his hand:
lessons for every day.
I love you,
my self.
Victim to a mad split: demanding sorrow, fearing alone.
Het slachtoffer van een Gek
ben ik—
bang om alleen te zijn
hunkerend, eisend—
om verdriet vragend
door tweedeling onvolmaakt
besta ik
Victim of a Madman—
that is me.
Afraid to be alone,
hankering, demanding—
asking for grief.
By a split made imperfect—
I exist.
A short doctrine: emptiness and sound turn through each other until listening is possible.
Diep van binnen.
Leegte is zonder vorm,
stilte zonder geluid.
Geluid is stille leegte.
Leegte is rust,
stilte is verstomd.
Luister!
Deep inside.
Emptiness has no form,
silence no sound.
Sound is silent emptiness.
Emptiness is rest,
silence is stilled.
Listen.
Turning away as the only act; a warning without hope.
Ga je gang—
me afwenden
is al wat ik doe
ze waarschuwen
achteraf
zonder hoop
maar goed—
het is een
oer-zelfmoord
Go ahead—
turning away
is all I do.
They warn
after the fact,
without hope.
So be it—
it is a
primeval self-murder.
What is left to tell: waiting within fear and dreams.
Nog zoveel te vertellen
mezelf zijn
ik wacht
zullen ze terugkomen?
angst—
dromen—
dat is genoeg
So much left to tell—
being myself.
I wait.
Will they return?
Fear—
Dreams—
that is enough.
English
