De Rode Lamp - Van toen naar nu
De blik van een criticus op het werk van Hugo J. Smal: van de gestripte gedichten van De rode lamp
(Rotterdam, 1985) - stad, lichaam, razernij - naar hedendaags proza dat zijn scherpte behoudt en met intentie beweegt. De vroege stem is getuige van kou en afstand; de latere stem zet een koers uit en houdt die vast.
Taal: gedichten verschijnen in de origineel Nederlands met een Engelse weergave naast hen; verhalen zijn alleen gepubliceerd in het Engels.
Poëzie - Lijnen die branden
De Red Lamp begon als een compacte drukkamer. Korte lijnen, weinig ornament, een temperatuur die net onder de huid leeft. Deze gedichten weigeren de balsem van uitleg; ze staan als getuige. Hun materialen zijn de harde feiten van een noordelijke stad - wind over steen, geldgebrek, gezichten die zich afwenden - en de zachte feiten die hoe dan ook blijven bestaan: behoefte, aanraking, de wens voor een tweede stem. Als het vroege refrein een vloek is - laat de wereld branden - dan is de diepere beweging gericht op aandacht: wegbranden wat nutteloos is, zodat kan blijven wat nodig is.
De tijd onderscheidt de gedichten van het nieuwe proza. De verzen dragen het weer van midden jaren tachtig en houden het intact; hun korrel is zowel historisch als persoonlijk. Toch lezen ze zonder patina. De dictie is spaarzaam, de zinsbouw direct, de regelafbrekingen exact. Lees ze als veldnotities die onder druk zijn gemaakt: minimale taal, maximale lading. Ze vormen de ruggengraat van het project, de plek waar de toon werd gezet en de beperkingen werden gekozen - een zelfopgelegde smalle gang waar ook het latere werk doorheen zou gaan.
Verhalen - Lijnen die reizen
Het proza is recent. Het behoudt de vroege strengheid maar verplaatst zich naar buiten - over straten, grenzen en kamers heen - naar de wrijving van ontmoeting. Waar de gedichten comprimeren, breiden de verhalen zich uit; waar de gedichten getuigen, werken de verhalen. Ze behandelen arbeid, ritueel en gewone tijd met dezelfde ernst die ooit gereserveerd was voor crisis. De zin wordt langer, de lens breder, maar de discipline blijft: geen sentimentaliteit, geen soft focus, geen ornament dat geen gewicht in de schaal legt. Het resultaat is een lijn die kan reizen - tussen mensen, in instellingen, door dagen - en terug kan komen met iets exacts.
- Onder de rode schaduw (1985)
- Fractal van Jijang
- Bogwangsa - Een pelgrimstocht in vijf (en één) verhalen
- De Koreanen en ik
- Mijn Koreaanse reis
Eigentijdse verhalen - een actuele liturgie van kleine handelingen
Deze huidige fase wordt gedefinieerd door drie onderdelen. Fractal van Jijang gebruikt een terugkerend kader om te testen wat aandacht kan doen: terugkeren naar dezelfde vorm, een andere waarheid vinden. Bogwangsa verzamelt werk en aanbidding op het tempelterrein - vegen, bellen, dragen - als een liturgie van kleine handelingen. Koreanen en ik brengt gezichten van dichtbij in beeld, zonder exotisme, en laat taal, eten en misstappen hun gewone werk doen. Daarnaast zijn er de koi-stukken: vijverproza over zorg, water, geduld en verlies - geen idylles, maar studies in verantwoordelijkheid.
Waarom het geldt
Wat constant blijft is de zuinigheid van de dictie en de weigering van gemakkelijk licht. Wat veranderd is, is het doel. Het vroege werk brandt om een ruimte vrij te maken; het latere werk gebruikt die vrijgemaakte ruimte om verbindingen op te bouwen - met plaatsen, met taken, met anderen. De rode lamp is geen relikwie maar een standaard: houd het aantal woorden beperkt, houd de warmte hoog, houd het doel constant.
Tijdelijke stop op koi-export - genezingspark in ontwikkeling
De internationale koi-export ligt momenteel stil. Ondertussen leggen we de basis voor een natuurgedreven genezingspark in Goyang dat koicultuur, kunst en stil vakmanschap mengt. Voor updates of samenwerking, neem gerust contact op.
Neem contact op met Kim Young SooNew to Mantifang? Begin here: Begin hier.
