Reading Time: 7 minutes

A book is an adventure!

It has been on my bedside table for several years now: “The Tale of Genji” by Murasaki Shikibu. A very extensive work written between 1000 and 1008 in Japan and certainly belongs to the big world classics. I have to be ready for such a job. The mind open, my inquisitiveness sharp and my ability to empathize deeply.

Murasaki Shikibu

 

=>  biography

=>  grave

The Tale of Genji

=>  wikipedia

Ruling Family

=> Fujiwara

Paula Gomes

=>  Biograpy

John Irving

=>  official

Van Morisson

=> official

Carrickfergus

=>  text

https://www.famousinventors.org/murasaki-shikibu
Thanks to: famousinventors.org
I am used to reading a writer completely in one time. That takes a lot of time with the great writers. So I spent a lot of months on Tolstoi, Dostoevsky and other big books writing Russians. I devoured Dickens at a very young age. Shakespeare remains a challenge for the time being.
John Irving made me decide around my 25th hang my pen for the time being in the willows. I first had to gain more life experience, I thought, I wanted to get close to what he was doing. “The world according to Carp”, I read it still every year. “We pray for Owen Meany”, set the standard for me
as far as the creation of a novel figure is concerned. Hotel New Hampshire taught me that the world in all its transience is full of humour.

I only felt grown up when I could laugh inwardly because of the fragility of existence. The Japanese Mono no aware might touch on this. It is, therefore, self-cultivation and the consequences of it. Meet a great writer and then decide to stop for a while. Although! I have remained to write short stories. That makes me very happy.

And what about poems? I do not write that. They exist suddenly. They originate from my mind but I do not have much to do with that myself. I don’t write them, my hand does. It is and remains a big subconscious event.

“The tale of Genji”, so. A bulky work of 1182 pages. It is at least 2 kilos heavy and me, I feel like I am ready for it. After the big introduction – a lot of information is needed in advance – I’m already up to page 13 and I am completely in it. I am especially looking forward to the 795 poems I get to read or rather have to absorb.

In the first chapter “The Paulownia Pavilion”, the mother of Genji dies. She is called  “Haven” and is the intimate companion of Kiritsubo, the Emperor. Her title is Kiritsubono Kõi. The Emperor is impressed. Haven was his big beloved and although he could choose from different women, he stayed alone in his room.

Kiritsubo Kunisada II Utagawa 1823-1880
Kiritsubo Kunisada II Utagawa 1823-1880

On page eleven he murmurs: “Oh, I could only find a wizard to look for her so that at least I could find out where her sweet spirit went.”

“This verse comes from” The Song of Infinite Sadness and Regret “by Bai Juyi who lived from 772 to 846 in Chang China. About two hundred years before the time in which “The tale of Genji” takes place. “It reminds me of a song sung by Van Morrison. Nobody knows who wrote it, but the love is deep and the worries, sorrows and regrets are insurmountable. Is it mourning sinking into a deep depression? The latter seems to be the case. This is certainly when I mumble the last verse.

I’m drunk today and I’m rarely sober, A handsome rover from town to town. Oh but I am sick now and my days are numbered. Come all ye young men and lay me down”

Further on the singer sings:

And in Kilkenny it is reported. On marble stone there as black as ink. With gold and silver I did support her. But I’ll sing no more now till I get a drink.

If this is not about “the black hole”, about homesick for better times then I do not know.

I think Kiritsubo is also depressed. He cannot meet his obligations. He does not fancy female companionship and he sees only the black side of the fine arts. He worries about the education of his son Genji and does not really know how to proceed now. Regrets about the past concerns about the present and fear of the future; I wrote a poem at a very young age of which Paula Gomes, my then-literator, said: “With this poem, you really do not have to write anything to me.”

“You search for words.
For years of getting older.
Always vague and scared. “

yes, yes depressions. They are of all ages, all people and it happens to you wherever you are on the social ladder. They come and go like the wind. You can finally do nothing about it then make it happen to you.

Page 13 of “The Tale of Genji”, a two-kilo story that I attack as a great adventure. Not yet read a per cent of the 1180 page and not really exciting book. That still promises a lot. I promise you that I will continue to report on the challenge. I hope that it will become more happier here and there. You can also laugh with the literature. This I surely hope.

[:nl]Een boek is een avontuur!

Het ligt al een aantal jaar op mijn nachtkastje: “The tale of Genji” van Murasaki Shikibu. Een zeer omvangrijk werk geschreven in Japan tussen 1000 en 1008 en behoort zeker tot de grote wereld klassiekers. Ik moet er klaar zijn voor zo’n werk. De geest open, mijn leergierigheid op scherp en mijn invoelingsvermogen diep.

Murasaki Shikibu

=>  biography

=>  grave

The Tale of Genji

=>  wikipedia

Ruling Family

=> Fujiwara

Paula Gomes

=>  Biograpy

John Irving

=>  official

Van Morisson

=> official

Carrickfergus

=>  text

https://www.famousinventors.org/murasaki-shikibu
Thanks to: famousinventors.org
Ik ben gewend om schrijvers ineens helemaal te lezen. Bij de grote schrijvers neemt dat veel tijd in beslag. Zo spendeerde ik heel wat maanden aan Tolstoi, Dostojewski en en andere dikke boeken schrijvende Russen. Dickens verslond ik al op heel jonge leeftijd. Shakespeare blijft voorlopig nog een uitdaging.
John Irving deed me zo rond mijn vijfentwintigste besluiten om de
pen voorlopig aan de wilgen te hangen. Ik moest eerst meer levenservaring opdoen, vond ik, wilde ik maar in de buurt komen van wat hij presteerde. “De wereld volgens Carp” , ik lees het nog steeds elk jaar. “Bidden wij voor Owen Meany”, zette voor mij de standaard voor wat het creëren van een roman figuur betreft. Hotel New Hampshire leerde mij dat de wereld in al zijn vergankelijkheid toch vol humor zit. Ik voelde me pas volwassen toen ik juist om de breekbaarheid van het bestaan, innerlijk kon lachen. Het Japanse Mono no aware raakt hier misschien wel aan.

Zelf cultivatie dus en daar de gevolgen van trekken. Een groot schrijver ontmoeten en dan
beslissen er zelf maar even mee op te houden. Alhoewel! Ik ben wel korte verhalen blijven
neerpennen. Dat doet me veel genoegen.

En wat gedichten betreft? Die schrijf ik niet. Die bestaan ineens. Ze komen voort uit mijn geest maar ik heb er zelf niet zoveel mee te maken. Mijn hand schrijft ze. Het is en blijft een groot onderbewust gebeuren.

“The tale of Genji”, dus. Een lijvig werk van 1182 pagina’s. Het is zeker 2 kilo zwaar en ik heb er zin in. Na de flinke inleiding – er is vooraf veel informatie nodig – ben ik nu al op pagina 13 en zit ik er helemaal in. Ik verheug me vooral op de 795 gedichten die ik te lezen krijg of beter gezegd zal moeten absorberen.

In het eerste hoofdstuk “Het Paulownia paviljoen”, overlijdt de moeder van Genji. Zij wordt
“Haven” genoemd en is de intieme metgezel van Kiritsubo, de Keizer. Haar titel is dan ook Kiritsubono Kõi. De Keizer is erg onder de indruk. Haven was zijn grote geliefde
en ondanks dat hij uit verschillende vrouwen kon kiezen bleef hij alleen op zijn kamer.

Kiritsubo Kunisada II Utagawa 1823-1880
Kiritsubo Kunisada II Utagawa 1823-1880

Op bladzijde elf mompelt hij: “O, kon ik maar een tovenaar vinden om haar te zoeken, zodat ik tenminste te weten kwam waar haar lieve geest naar toe is gegaan.”

“Deze strofe komt uit “Het lied van oneindig verdriet en spijt” van Bai Juyi die leefde van 772 tot 846 in Chang China. Zo’n tweehonderd jaar voor de tijd waarin “The tail of Genji”, zich afspeelt.”
Het doet me denken aan een lied gezongen door Van Morrison. Niemand weet wie het heeft geschreven maar de liefde is diep en de zorgen, verdriet en spijt zijn onoverkomelijk. Is het rouw wegzakkend in een diepe depressie? Het laatste lijkt me het geval. Dit zeker wanneer ik het laatste couplet mompel.

I’m drunk today and I’m rarely sober, A handsome rover from town to town. Oh but I am sick now and my days are numbered. Come all ye young men and lay me down”

Verderop zingt de zanger:

And in Kilkenny it is reported. On marble stone there as black as ink. With gold and silver I did support her. But I’ll sing no more now till I get a drink.

Als dit niet over “het zwarte gat” gaat, over heimwee naar betere tijden dan weet ik het niet meer.

Ook Kiritsubo is volgens mij depressief. Hij kan niet aan zijn verplichtingen voldoen. Hij heeft geen zin in vrouwelijk gezelschap en van de schone kunsten ziet hij hij alleen de zwarte kant. Hij maakt zich zorgen over de opvoeding van zijn zoon Genji en weet niet écht hoe nu verder te gaan. Spijt over het verleden, zorgen over het heden en angst voor de toekomst; ik schreef er al heel jong een gedicht over waarvan Paula Gomes, mijn toenmalige literator, zei: “Met dit gedicht hoef je eigenlijke nooit meer wat te schrijven.”

“Je zoekt naar woorden.
Jaren lang.
Van al maar ouder worden.
Steeds vaag en bang.”

ja, ja depressies dus. Ze zijn van alle tijden, alle volkeren en ze overkomt je waar je ook staat op de sociale ladder. Ze komen en gaan als de wind. Je kan er uit eindelijk niets anders aan doen dan het je laten overkomen.

Pagina 13 dus van “The tale of Genji”, een ruim twee kilo wegende vertelling die ik aanval als een groot avontuur. Nog geen procent gelezen van het 1180 pagina tellende en niet écht opwekkende boek. Dat belooft nog heel wat. Ik beloof je dat ik verslag zal blijven doen van de uitdaging. Ik hoop wel dat het hier en daar wat volijker wordt. Ook in de literatuur mag worden gelachen. Dat hoop ik dan toch maar.

[:]

One thought on “[:en]A book is an adventure![:nl]Een boek is een avontuur![:]