Reading Time: 10 minutes[:en]

According to Shikibu: “Watercastle Arcen is Castle of Nishikigoi.”

Arcen NVN showgrounds
Arcen NVN showgrounds

It was a privilege to take a few hours with Shikibu during the twenty-second Holland Koi show. I had already watched her skittishly during one of the cloudbursts and admired admiringly at one of the beauties in the competition. It was noticeable that she was alone. The people of Dadadan Tenko did not seem to know her, and with the other kimono ladies, she only exchanged a polite greeting and then shed her eyes on the ground.

Da da da dan tenko Shikibu knows them from Tokyo.

Shikibu triples through the Rosarium bends over and smells the delicious perfume of the blood-red rose. Her yukata makes her feel free. During the award ceremony, she will show herself in her official kimono. Now she enjoys the ancient estate with its monumental Castle Arcen. She wants to walk for hours through the numerous gardens and enjoy the surprising colours and delicious smells, admire and absorb all 8000 roses. In the Casa Verde between palms, olive trees and colourful flowers she wants to feel the subtropical climate and stroll through the Valley with the Oriental water garden. There she burned some incense before the Buddha and her prayers said: “Oh mane padne hum”
During her big “Journey West” she had not dreamed of finding so much of home in the low countries. In the distance, she hears the music of Akira, Kanako and Teru, three top percussionists of Dadadadan Tenko. Shikibu knows them from their performances in Tokyo.
Shikibu admired the glossy, ink-black markings on the show grounds, no they are not stains, from the stunning Showa who struggle with the imposing Kohaku for the highest honour: Koi Ichi Ban. The best, most beautiful and most impressive female of the show. In good Dutch, it is called the Grand Champion.

AquascapeMickey Paulssen and

Shikibu’s thoughts take her to the beautiful aquascapes that are admired in the Suizokukan (aquarium tent). In the Japanese underwater gardens, the most beautiful ornamental shrimps run around.
The beautiful trees that make the Bonsai show into a real attraction also represent the essence of Japanese culture for Shikibu: Zen! May only be viewed with the utmost attention, mindful. In her mind, she walks past the numerous vats in which all the abundance of colours can be experienced. It is an overwhelming festival of shine and brilliance that makes the Nishikigoi the binding factor of all that Japanese beauty.
Shikibu knows its culture in the vicinity. She can eat a snack in Nippon Mura, the Japanese village and learn even more at the Ibento Kaijo, ‘do square’. But she remains for a moment between the roses, sniffing the intimate perfume. Then she wandered towards the showground.

Murasaki Shikibu

The NVN and the Holland Koi Show are praised by the Japanese for two things: their massiveness and the hospitality that many of their fellow countrymen were already allowed to enjoy. Of course, the massiveness refers to the countless visitors and the many traders manning their stand. But also on the competition that is exceeded by few countries in terms of the number of fish.
I thought that I should show the lady in a kimono that the hospitality is unmistakable. I bowed to her and asked if I could offer her a snack. She looked at the name card and smiled. She apparently knew that men and women with such a name card belonged to the organization and were therefore reliable. I led her towards the volunteer tent.

I wanted to spare her the long lines at the catering industry and she knew she would feel comfortable there among the show friends.
She looked at me quizzically and asked in doubtful “She is of an extraordinary beauty and represents for me one of the highest qualities I have ever seen, so here on this mud pool of a showground, she is like the lotus flower, indeed immaculate and a tribute to its creator. ”

Illustration of a scene from Genji Monogatari
Illustration of a scene from Genji Monogatari

“And your name? What is its meaning?” Shikibu looked at me kindly: “Murasaki Shikibu” was a Japanese lady-in-waiting who was greatly admired by my mother. She lived at the imperial court during the Heian period (794 to 1185), as Shikibu was the first female writer worldwide to perform a work of literary interest wrote: Genji Monogatari (The story of Prince Genji). She wrote it between the year 1000 and 1008. It was perhaps even the first novel ever.
My mother told me her real name is unknown. Some think her first name was Takako. According to her diary, she was given the nickname “Murasaki” at the court, which means “purple.” I am grateful for the cup of tea, and I began to pay tribute to this nickname. Like you Dutch say: she looks purple because of the gold.”
Shikibu laughed kindly. Her hand hid her mouth as the white make-up concealed it from the eye because of her supposed purple.

It’s nice to chat with a Japanese. “And Shikibu, tell me, who are you, what keeps you busy.

“Ah, my time is mainly spent on being a good Japanese, being at one with my culture, showing respect for it and expressing it, sometimes I feel a spirit, not really capable of creation. Although:


showa Sanke
Showa Sanke 

Showa Sanke swims
in clean clear water
waiting for food

But such a spontaneous Haiku is rare. Usually, I am less present, transparent and fleeting as the wind. ”

During the Heian period, Buddhism and Taoism, in addition to other Chinese cultural expressions, gained increasing influence over the Japanese court.
During Heian, the imperial court was at its cultural height. The period is known for its poetry and literature. During this period the capital moved to Heian-Kyo the present-day Kyoto. It is the era in which the Samurai gained power and at the end Minamoto, no Yoritomo was allowed to call himself the first Shogun.
Heian can be seen as the golden age of Japan. Many of the cultural achievements of that time still influence the current Japanese society and ours. By this, I do not only mean our koi hobby. Of course, many koi hobbyists admire the Japanese culture, a trip to the land of the rising sun is high on their wish list and they would like a Zen garden with Bonsai. Maybe they even want an Aquascape in the house with those beautiful shrimps or some special goldfish in the aquarium. But Japanese culture influenced lovers of the clean, the silent, the way of Zen worldwide.

I look at Shikibu and ask her when she flies back. She grins, “I’m not going back.” She looks around and lets the environment work on itself. The smiling volunteers, the disputing lovers at the barrels and the ladies who hand out sandwiches and point out where the tea is. She looks a bit disapproving at the photos of injured koi. She realizes that these fish are vulnerable too, but this must be made clear in a plastic way. “Let the party remain the party”, I hear her think.

Shikibu, therefore, remains in Arcen. She is looking for a place in the Kasteeltuinen van Arcen. She feels at home there among all the green splendour, those cute koi people and the colourful fish. She realizes that she will miss her homeland but is looking forward to the adventures she will experience here. “Niigata is the homeland”, she told me. “Arcen will be the water castle of Koi,

You can follow Shikibu Tsuku on  FB-Page let her know you like it.

The Castle Garden Arcen you find here: Site

Hugo J. Smal


[:nl]Waterburcht Arcen: volgens Shikibu “Castle of Nishikigoi”.

Het was een voorrecht om tijdens de tweeëntwintigste Holland Koishow even een paar uurtjes op te trekken met Shikibu. Ik had haar al schichtig zien wegduiken tijdens één van de wolkbreuken en haar bewonderend zien turen naar een van de beauty’s in de wedstrijd. Het viel op dat ze alleen was. De mensen van Dadadan Tenko leken haar niet te kennen en met de andere kimono dames wisselde ze slechts een beleefde groet om vervolgens met een blik op de grond verder te schreiden.

Shikibu knows them.

Shikibu trippelt door het Rosarium, buigt voorover en ruikt het heerlijke parfum van de bloedrode roos. Haar yukata zorgt ervoor dat ze zich vrij voelt. Tijdens de prijsuitreiking zal ze zich in haar officiele kimono tonen. Nu geniet ze van het eeuwenoude landgoed met zijn monumentale Kasteel Arcen. Ze wil urenlang door de talrijke tuinen wandelen en van de verrassende kleuren en heerlijke geuren genieten, alle 8000 rozen bewonderen en in zich opnemen. In de Casa Verde tussen palmen, olijfbomen en kleurige bloemen wil ze het subtropisch klimaat voelen en flaneren door de Vallei met de Oosterse watertuin. Daar heeft ze al wat wierook gebrand voor de Boeddha en haar gebeden gezegd: “Ohm mane padne hum”

Tijdens haar grote “Journey West” had ze niet gedroomd zoveel van thuis in de lage landen te vinden. In de verte hoort ze de muziek van Akira, Kanako en Teru, drie top-percussionisten van Dadadadan Tenko. Shikibu kent ze van hun optredens in Tokyo.
Shikibu bewonderde op het showterrein de glanzende, inktzwarte aftekeningen, nee het zijn geen vlekken, van de bloedmooie Showa die streed met een imponerende Kohaku om de allerhoogste eer: Koi Ichi Ban. Het beste, mooiste en meest indrukwekkende vrouwtje van de show. In goed Nederlands: de Grand Champion!

Aqua scape Mickey Paulssen and

Shikibu’s gedachten nemen haar mee naar de prachtige aquascapes die in de Suizokukan  (aquariumtent) verstild worden bewonderd. In de Japanse onderwatertuintjes lopen de prachtigste siergarnaaltjes rond.
Ook de prachtige boompjes die de Bonsaishow tot een ware attractie maken vertegenwoordigen voor Shikibu de essentie van de Japanse cultuur: Zen! Mag alleen met de grootste aandacht, mindfull, worden aanschouwd.
In gedachten loopt ze langs de talloze vats waarin al die overvloed aan kleuren valt te beleven. Het is een overweldigende festival van glans en schittering waarbij de Nishikigoi de bindende factor van al die Japanse schoonheid zijn.
Shikibu weet haar cultuur in de nabijheid. Ze kan een hapje eten in Nippon Mura, het Japanse dorp en nog meer leren op het Ibento Kaijo, het doeplein. Maar ze blijft nog een moment tussen de rozen, snuift nog even het innige parfum op. Daarna trippelt ze richting het show terrein.

De NVN en de Holland Koi Show worden door Japanners om twee dingen geroemd: de massaliteit ervan en de gastvrijheid die vele van hun landgenoten al mochten genieten. Met de massaliteit duidt men natuurlijk op de talloze bezoekers en de vele handelaren die hun stands bemannen. Maar ook op de wedstrijd die wat het aantal vissen betreft maar door weinig landen wordt overtroffen.
Ik vond dat ik de dame in kimono moest tonen dat ook de gastvrijheid onmiskenbaar is. Ik boog naar haar en vroeg of ik haar een versnapering mocht aanbieden. Ze keek naar het naamkaartje en glimlachtte. Ze wist blijkbaar dat mannen en vrouwen met zo’n naamkaartje tot de organisatie behoorden en dus betrouwbaar waren. Ik ging haar voor richting de vrijwilligersstand. Ik wilde haar de lange rijen bij de horeca besparen en wist dat ze zich daar tussen de show vrienden op haar gemak zou voelen.
Ze keek me vragend aan en vroeg in twijfelend Engels: “De Grand Champion, mag ik aannemen, is degene die de schoonheidswedstrijd heeft gewonnen. Het wit en rood van die vis geeft me een gevoel van helderheid, van onbevlektheid. ” “Klopt”, antwoordde ik. “Ze wordt in het Japans Kohaku genoemd wat “van een helder gevoel” betekent. Ze is van een buitengewone schoonheid en vertegenwoordigt voor mij de hoogste kwaliteit. Zo’n schoonheid kom je maar zelden tegen. . Zo hier op deze modderpoel van een showground is ze als een lotusbloem, inderdaad onbevlekt en een eerbetoon aan haar schepper.”

Murasaki Shikibu

“En jouw naam? Wat is de betekenis daarvan?” Shikibu keek me welwillend aan: “Murasaki Shikibu was een Japanse hofdame die door mijn moeder erg werd bewonderd. Ze leefde aan het keizerlijke hof tijdens de Heian-periode (794 to 1185). Shikibu was eigenlijk wereldwijd de eerste vrouwelijke schrijfster die een werk van literair belang schreef: Genji Monogatari (Het verhaal van prins Genji). Ze schreef het tussen het jaar 1000 en 1008. Het was misschien zelfs wel de eerste roman ooit.
Mijn moeder vertelde me dat haar werkelijke naam onbekend was. Sommigen denken haar voornaam Takako was. Volgens haar dagboek kreeg ze ze aan het hof de bijnaam “Murasaki” wat paars betekent. Ik ben je overigens dankbaar voor het kopje thee. Ik begon die bijnaam aardig eer aan te doen. Ik voelde me behoorlijk paars worden van de kou, zoals jullie dat zeggen.”
Shikibu lachte vriendelijk. Haar hand verborg haar mond zoals de witte make up het door haar vermeende paars aan het oog onttrok. Het is leuk om zo met een Japanse te keuvelen. “En Shikibu, vertel me. Wie ben je; wat houdt je bezig?”
“Ach mijn tijd besteed ik voornamelijk aan het een goede Japanse te zijn. Eén te zijn met mijn cultuur, er respect voor te tonen en dat uit te dragen. Soms voel ik me een geest, niet echt tot creatie in staat.

showa Sanke
showa Sanke


Showa Sanke zwemt
in schoon helder water
wachtend op voer

Maar zo’n oprisping komt maar zelden. Gewoonlijk ben ik minder aanwezig, doorzichtig en vluchtig als de wind.”

Gedurende de Heianperiode kregen boeddhisme en taoïsme naast andere Chinese culturele uitingen steeds grotere invloed op het Japanse hof. Tijdens Heian was het keizerlijke hof op haar culturele hoogtepunt. De periode staat bekend om haar dichtkunst en literatuur. In deze periode verplaatste de hoofdstad zich naar Heian-kyo het tegenwoordige Kyoto. Het is het tijdperk waarin de Samoerai aan macht wonnen en aan het eind ervan mocht Minamoto no Yoritomo zich de eerste Shogun noemen. Heian mag worden gezien als de gouden eeuw van Japan.

Illustration of a scene from Genji Monogatari
Illustration of a scene from Genji Monogatari

Veel van de culturele verworvenheden van die tijd oefenen nog steeds invloed uit op de huidige Japanse samenleving en op de onze. Hiermee bedoel ik niet alleen op onze koihobby. Natuurlijk hebben veel koihobbyisten bewondering voor de Japanse cultuur, staat een trip naar het land van de rijzende zon hoog op hun verlanglijstje en willen ze graag een Zen-tuin met bonsai. Misschien willen ze zelfs in huis een aquascape met van die mooi garnalen of wat speciale goudvissen in het aquarium. Maar de Japanse cultuur beïnvloed wereldwijd liefhebbers van het schone, het verstilde, de weg van Zen.

Ik kijk naar Shikibu en vraag haar wanneer ze terug vliegt. Ze grinnikt: “Ik ga niet meer terug.” Ze kijkt rond en laat de omgeving goed op zich inwerken. De lachende vrijwilligers, de discuterende liefhebbers bij de vats en de dames die broodjes uitdelen en wijzen waar de thee staat. Ze kijkt wat afkeurend naar de foto’s van gewonde koi. Ze beseft zich dat ook deze vissen kwetsbaar zijn maar moet dat zo plastisch duidelijk worden gemaakt. “Laat het feest het feest blijven”, hoor ik haar denken.

Shikibu blijft dus. Ze zoekt zich een plekje in de Kasteeltuinen van Arcen. Ze voelt zich daar thuis tussen al die groene pracht, die lieve koimensen en de kleurige vissen. Ze beseft dat ze haar thuisland zal missen maar verheugd zich op de avonturen die ze hier zal beleven. “Niigata is het thuisland”, vertelde ze me. “Arcen zal de waterburcht van Koi zijn. Je kunt Shikibu Tsuku volgen op en laat haar weten dat je het leuk vindt.

Hugo J. Smal

You can follow Shikibu Tsuku on FB-page let her know you like it.

The Castle Garden Arcen you find here: Site