Reading Time: 6 minutes

Het potentieel is nog steeds verborgen voor Europa.

Zuid-Korea heeft een aantal fanatieke en ambitieuze koiliefhebbers. Hugo J. Smal is al aardig thuis in dit fascinerende land. Hij heeft een aantal oprichters van de Koi-hobby in Korea bijgestaan bij het opzetten van de juiste faciliteiten. Een verslag van een fascinerend verblijf in een fascinerend land, met een frustrerend einde. Alles over Koreaanse koi en cultuur.

Tijdens de Holland Koishow van 2001 werd mij gevraagd om een aquarium te regelen en te voorzien van goed water en zuurstof. Er waren een paar Koreanen met koi in het vliegtuig naar Nederland, die wilden deelnemen aan de wedstrijd en ook wat koi wilden verkopen. Met de medewerking van een aantal handelaren is dit gelukt.

De opportunistische Koreanen vulden de tank met hun koi, plaatsten wat vissen in de competitie en hadden een goede show. Ze hebben niet alleen heel veel vis verkocht, ze wonnen ook enkele van de mindere prijzen in de show. In die dagen vroeg koi enthuisiast Kim Young Soo me of ik naar Korea wilde komen om hem te helpen bij het opzetten van een koi-industrie in zijn land.

China exporteerde steeds meer rijst naar Zuid-Korea en de boeren daar worstelden. De teelt van de Japanse sierkarpers was een goed alternatief voor de rijstteelt. Het verzoek van de ambitieuze kweker was een uitdaging voor mij. Nog geen maand later was ik op Incheon, de luchthaven van Seoul.

Koi Ichiban?
Koi Ichiban?

Vanaf de luchthaven werd ik direct naar een koi-show gebracht, waar ik een korte toespraak moest geven. Eigenlijk wilde de organisatie dat ik een oordeel velde, maar ik voelde me niet gekwalificeerd daarvoor. Natuurlijk vroegen ze me wat volgens mij de beste vis was. Voor mij kan het alleen maar zijn dat een sterke Sanke zou moeten winnen. De andere vissen waren niet echt van goede kwaliteit. Tot mijn verbazing won een Showa de hoofdprijs. Deze vis was zeker van mindere kwaliteit – zoveel kennis die ik heb – en was ook ziek op de bodem van het vat. “Volgens onze normen zou deze vis uit de competitie worden verwijderd”, merkte ik tegen een journalist op.

Na mijn opmerking brak een luid tumult uit. Tumult? Laten we het een fel argument noemen. Ik werd in een busje gestopt en na een lange reis gedumpt  in een hotelkamer. Enigszins nerveus dacht ik aan wat er was gebeurd en welke taak, als die er nog steeds was wachtte op me?

Deze show was zeker niet goed georganiseerd en de juryleden misten de nodige kennis. Het rook naar cliëntelisme en misschien zelfs omkoping. Bovendien was het duidelijk dat er geen benching was uitgevoerd en dat er geen onderscheid werd gemaakt tussen gezonde of zieke vissen. Wereldwijd worden de koi voorafgaand aan de wedstrijd getest door ervaren hobbyisten, vaak met ondersteuning van een dierenarts gespecialiseerd in visziekten. Niet in die tijd in Zuid-Korea. Let op: dit gebeurde zeventien jaar geleden.

De volgende ochtend werd ik opgepikt door een wat verlegen Kim Young Soo en zijn metgezellen. Achter in het busje waren grote viskisten en soms klonk nogal wat geplons. Later bleek dit de Sanke te zijn die eigenlijk had moeten winnen. Kim Young Soo was de eigenaar. Hij had mijn woorden ter harte genomen, die te eerlijk waren voor de Koreaanse cultuur, en besloot dat hij het voortouw zou nemen in de Koreaanse koi-industrie.

Tijdens de rest van die reis zag ik de indrukwekkende natuur van het “land van de ochtend kalmte”. Ik kreeg ook een dieper inzicht in de cultuur van dit land. Ik realiseerde me dat de Koreanen veel koi-studies zouden moeten doen. En ik zou me diep in deze zeer wonderlijke samenleving moeten ingraven.

https://www.facebook.com/Y.J.Baik/
Painting by https://www.facebook.com/Y.J.Baik/

Tijdens mijn reizen naar Zuid-Korea maakte ik kennis met een groot aantal kunstenaars. Baik Yong-Jung heeft me geleerd dat de karper al eeuwenlang diep in de Koreaanse ziel zit. Deze traditionele schilder schildert eigenlijk alleen natuurervaringen met karper. Deze hebben altijd een diepe betekenis. Õhado bijvoorbeeld schilderijen van karpers en krabben kwamen vaak voor tijdens de Yi-dynastie (1362 -1905) Yangnido of ŏbyŏnsŏngyongdo zijn scènes van karpers die in de lucht springen

Dit is slechts een van de voorbeelden waarin karpers een rol spelen in de samenleving. Een schilderij met karpers behoort tegenwoordig ook tot een bruiloft. De gesprekken met kunstenaars zoals Baik Yong-Jung en onderzoeken in de literatuur leerden me dat de karper als cultureel drager van China door Korea naar Japan was gezwommen. Op deze manier heeft Zuid-Korea cultureel nog steeds ongeveer 210 kilometer (afstand van Busan tot Fukuoka) voor Japan.

Dit is natuurlijk niet van toepassing op de karper als siervis. In dat opzicht heeft Japan een voorsprong van meer dan 100 jaar. Het leek mij daarom een idioot idee om te denken dat de Koreaanse koikwekers ooit zouden kunnen concurreren met Japan met de kwaliteit van de go sanke klasse. Ik stelde daarom voor om de Koi te koppelen aan de Koreaanse cultuur en zo ook de Koi-farm in Goyang Si, ten noordwesten van Seoul, uit te breiden tot een cultureel centrum waar bijvoorbeeld keramiek en schilderijen zouden worden tentoongesteld.

Dit alles met de bedoeling om de Koreaan eerst de Koi-hobby te laten omarmen en later de export van zowel koi als Koi-gerelateerde kunst te starten. Ik wist dat! Koreanen zien alles als een examen en willen de grootste, de sterkste en de beste in alles zijn. Kim Young Soo verruilde het ene stuk land voor het andere en begon te studeren en te bouwen. Hij besteedde aanzienlijke bedragen aan Japanse ouderparen en begon ermee te kweken.

Nu was ik al gewend om in Nederland advies te geven over koivijvers in moeilijkheden en soms zelfs met de aankoop van vis. Kims drang tot handelen bleek een hele grote uitdaging te zijn. Ik weet niet veel over hoe een koikwekerij wordt gerunt.

Kohaku promises.
Kohaku beloften.

Ik zag de kwaliteit van de vis op de Goyang-koifarm jaar na jaar stijgen. Kim Young Soo sloeg de handen ineen met meneer Hong, die een aanzienlijk aantal kweekvijvers had in de buurt van Gwangju. In een groot aantal moddervijvers was de kwaliteit top. Vissen dus die ik de toegang tot mijn vijver niet zou weigeren. Ik zag de gezondheidsglans van de vissen. Na een lange opbouw van vertrouwen, praten en onderhandelen, besloten Kim en Hong uiteindelijk om de Hong-vis voor het eerst te laten zien op de Holland Koishow van 2011. Ik reisde samen met René Krüter naar Zuid-Korea om de vis te selecteren. We dachten dat ze voor kleinere vissen prijzen wilden in de Holland Koishow. De Koreanen dachten totaal anders. Ze wilden meteen de hoogste prijzen met grote koi.

Als kinderen stonden René en ik bij de vijvers. De ene na de andere Jumbo werd gevangen en in bassins gezet. Alleen al het zien van die vissen was al een feest. En nu kwamen ze ook naar Nederland. Waar zal ik ze bewaren? Mijn vijver was al enkele jaren leeg in verband met de beoogde vis uit Korea. Een paar goudvissen zorgden voor de nodige poep voor de bacteriën. Ik zou ongeveer een maand nodig hebben om het water in topconditie te krijgen, zodat de vis een paar maanden kon acclimatiseren en dan naar Arcen kon gaan.

Ik besloot dat het mogelijk zou zijn. Mijn vijver en filter waren goed genoeg voor die Jumbo’s van topkwaliteit om een tijdlang van mijn gastvrijheid te genieten. Ik bestelde twee vaten voor Arcen omdat de zes vissen die we hadden gekozen te groot waren voor één.

Europese wetgeving

Koi at Baedagol theme-park.
Koi van Baedagol

Maar ja, dingen gaan soms anders … Kim Young Soo en meneer Hong stonden met de vis op Incheon Airport toen het zwaard van Damocles viel. Het sneed alle mogelijkheden in één keer af. De douane zei dat de vissen naar Europa konden vliegen, maar dat ze bij de grens zouden worden gestopt. Dit zou betekenen dat ze letterlijk in de shredder zouden gaan. Het was allemaal erg teleurstellend.

Hidden Dragon, crouching tiger

In de jaren die volgden ben ik vaak in Zuid-Korea geweest. Ik ging in gesprek met topambtenaren op de ministeries en gaf ook advies en soms mijn mening op een te Europese manier. Ik weet dat de officiële wielen lopen, maar ze lopen erg langzaam. Op deze manier is Zuid-Korea nog steeds een verborgen draak en een gehurkt tijger in termen van koi.

De Chinezen kopen nu alle vis in Japan en willen in de nabije toekomst een rol spelen in de Koi-hobby. Dus de vraag is of de officiële wielen in Zuid-Korea niet te langzaam lopen en dat het daarom alleen bij gegrom zal blijven. Gelukkig nam Kim Young Soo mijn advies niet alleen om op koi te gokken. Hij investeerde ongeveer 5 miljoen euro – op basis van mijn advies, ja, ik huiver – bij de bouw van een Koi en cultureel centrum. Het heeft nu zijn deuren geopend onder de naam Baedagol. Laten we hopen dat de bezoekers verliefd worden op de koi en dat op die manier een goede binnenlandse Koreaanse koikobby wordt gecreëerd.

Hier zie je hoe het er nu voor staat bij www.baedagol.com

FB-Page   Koi and more dictionary

FB-Page  Korea-han-ma-eul-마을

Hugo J. Smal

JOIN OUR NEWSLETTER
I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Join the Mantifang newsletter and we will keep you up to date once a month
We hate spam. Your email address will not be sold or shared with anyone else.

6 gedachtes over “Korea, groot avontuur!

Geef een reactie