Reading Time: 8 minutes[:en]We were young men,

naïve men who ambitiously entered the Koi world with our feet in the wet blubber of the show grounds of the first Koi show on the European mainland. The rain fell steadily and soaked us to the bone. We did not care because we had a task: In every garden in the Netherlands a pond filled with the Empress of pond fish: Nishikigoi! The “All European Koishow” would have to take care of that.

We were doing well. The Kasteeltuinen Arcen was a beautiful location. The traders were set up on the tournament pitch. The British Koi Keepers Society (BKKS) supported us with seasoned jurors and above all a lot of knowledge. The East Pennine Section of the same club had sent their competition vats and Dutch, German and English hobbyists (26) and traders (180) from Belgium, the Netherlands, Germany and England had put their most beautiful Koi in it.
During the construction, it was again very changeable. Between the showers, we found the infrastructure. Tent builder Manders put down the stands. The surface of the show was still small so we thought that water change could be done with separate hoses. We placed the 18 competition vats in a circle in the middle of the lawn. “Anyone could get along well”, we thought. The stands of the ‘Nishikigoi Vereniging Nederland’ and my former magazine ‘De watertuin’ were close by so that ponders and future koi addicts could go with all their questions: in the land of the blind one eye is king.

Arcen NVN showgrounds
The first Grand Champion.

And then it started to rain.
From changeable to plenty. We held our hearts. Would there be visitors? Would it go well with the fish and the traders did not revolt. When Pluvius and Zeus conspire to make it as difficult as possible you do not think: “We have done our best and so it will all work out.” We were already stressed and tired to the bone before the show started.
Leen Wijngaard acted as host and ensured that everyone knew where he was supposed to be. John Gieles was involved in the competition. Rene Krüter kept an eye on the water quality and I made many rounds along the traders to see if everything went well.
Before I went into a stand I always pushed the awning upwards so that the water that had accumulated in it would run out. Of course, I always sent the visitor below it today. My shoes and pipes were soaked. The boss of “Selective Koi Sales” called me. “Hey, why are you chasing my customers?”, It sounded with a broad smile in English. “Let me give you two recommendations: every time you pass by you drink with me a” Pint of Lager “and buy” a pair of Wellington boots “.

Pluvius and Zeus continued to bully.

Slowly the entire competition ground flooded. The grass was almost impassable and the paths muddy like a swamp. An additional problem was the power supply. The catering for the traders was not really well looked after so they put their own coffee makers and kettles. That was too much of a good thing! Every time the power went out, which made us even more stressed. The pumps in the race also fell out. The gardener of the Kasteeltuinen fortunately always managed to save us. He and his director also decided to fly in driving plates so that at least the paths could be walked on.
The weather and the power supply were not the only problems. The race did not go well either. We had never heard of benching and so the BKKS jury members had to do that. That would be cursing in the church now. They brought back the number of varieties from 13 to 10. We also thought we would get away with 1 winner per variety and of course the Grand Champion. The jury members agreed to “tongue in the cheek”.

In the middle: Sponsor Thomas Reeside who died a few years later, Grand Champion winner Wayne Smit, nobody knows of his whereabouts. On the left René Krüter and on the right: Hugo J. Smal.

According to many, the best show!
Or at least it was the most fun and memorable, according to all the people who participated. I saw women in suits and on high heels cluttering the muddy lawn. They had to and would see the fish. Among the volunteers, the umbrellas went from hand to hand and one of them had the idea to bore fish bags at traders so that they could be put on the shoes. They were only wipes for bleeding but it did bring atmosphere. The same atmosphere that still prevails among the volunteers: always cosy and one is never too bad to help the other.
Of course, the show is now much larger. There are more traders, the number of visitors has risen from 5000 to now about 25.000 and main players Koi are now certainly 190 racing barrels. The competition area is now drained and the power supply Up to date. The Holland Koishow, formerly known as “The All European Koishow” is a professionalized show; well organized and praised worldwide. On the mud field in Arcen, in the year 1993, the first stone was laid for this.

We were young men, naïve men who ambitiously entered the Koi world with our feet in the wet blubber. We were naïve because we could never have imagined that we would put down this wonderful show within a few months. Naïve because we could not imagine that “The All European Koi Show” would grow to the Holland Koi show as it is now. The choice of the original name was very ambitious, but let’s face it! In retrospect, it appears that this is actually the only correct name.

Hugo J. Smal

Published in the program brochure of the Holland Koishow 2016

[:nl]Jonge mannen waren we,

naïeve mannen die ambitieus de Koi wereld binnenstapten met onze voeten in de natte blubber van het show terrein van de eerste Koishow op het Europese vaste land. De regen viel gestaag en doorweekte ons tot op het bot. Het maakte ons niet uit want we hadden een taak: In iedere tuin in Nederland moest een vijver gevuld met de keizerin der vijvervissen: Nishikigoi! De “All European Koishow”, zou daarvoor moeten zorgen.

We hadden het goed voor elkaar. De Kasteeltuinen Arcen waren een prachtige locatie. Op het toernooiveld stonden de handelaars tenten opgesteld. De British Koi Keepers Society (BKKS) ondersteunden ons met doorgewinterde juryleden en vooral heel veel kennis. The East Peninne Section van dezelfde vereniging hadden hun wedstrijdvats gestuurd en Nederlandse, Duitse en Engelse hobbyisten (26) en handelaren (180) uit Belgie, Nederland, Duitsland en Engeland hadden daarin hun mooiste Koi gezet.
Tijdens de opbouw was het weer al zéér wisselvallig. Tussen de buien door vonden we de infra-structuur uit. Tentenbouwer Manders zette de stands neer. De oppervlakte van de show was nog klein dus dachten we dat water verversing wel met losse slangen aan te kunnen. De 18 wedstrijdvats plaatsten we midden op het grasveld in een cirkel. “Kon iedereen er lekker goed bij”, dachten we. De stands van de ‘Nishikigoi Vereniging Nederland” en mijn voormalige blad “De watertuin” stonden er dichtbij zodat vijveraars en toekomstige koiverslaafden met al hun vragen terecht konden. In het land der blinden is één oog immers koning.

Arcen NVN showgrounds
De eerste Grand Champion.

En toen begon het te regenen.
Van wisselvallig naar plens. We hielden ons hart vast. Zouden er bezoekers komen? Zou het goed gaan met de vissen en kwamen de handelaren niet in opstand. Wanneer Pluvius en Zeus samenspannen om het je zo moeilijk mogelijk te maken denk je niet: “We hebben ons best gedaan en dus zal het allemaal goed komen.” We waren al gestresst en vermoeid tot op het bot voordat de show begon.
Leen Wijngaard trad op als gastheer en zorgde ervoor dat iedereen wist waar hij wezen moest. John Gieles hield zich bezig met de wedstrijd. Rene Krüter hield de waterkwaliteit in de gaten en ik maakte vele rondjes langs de handelaren om te zien of daar alles goed ging.
Voordat ik een stand in ging duwde ik altijd even de luifel omhoog zodat het daarin opgehoopte water eruit liep. Natuurlijk stuurde ik steeds eerst de bezoeker er onder vandaag. Mijn schoenen en pijpen waren doorweekt. De baas van “Selective Koi Sales” riep me naar zich toe. “Hé! Waarom jaag je mijn klanten weg?”, klonk het met een brede lach in het Engels. “Laat me je twee adviezen geven. Iedere keer wanneer je langs komt drink je met mij een “Pint of Lager”. En koop “a pare of Wellington boots”.

First poster
Eerste poster.

Pluvius en Zeus bleven pesten.

Langzaamaan overstroomde het hele wedstrijd terrein. Het gras werd bijna onbegaanbaar en de paden modderig als een moeras. Bijkomend probleem was de stroomvoorziening. De catering voor de handelaren was niet echt goed verzorgd dus zette zij hun eigen koffiezetapparaten en waterkokers in. Dat was teveel van het goede! Telkens viel de stroom uit waardoor wij nog extra gestrest raakten De pompen in de wedstrijd vielen immers ook uit. De tuinman van de Kasteeltuinen wist ons gelukkig steeds te redden. Hij en zijn directeur besloten ook om rij-platen in te vliegen zodat in ieder geval de paden beloopbaar werden.
Het weer en de stroomvoorziening waren niet de enige problemen. Ook de wedstrijd ging niet helemaal goed. Van benching hadden we nooit gehoord en dus moesten de BKKS juryleden dat doen. Dat zou nu vloeken in de kerk zijn. Zij brachten het aantal variëteiten terug van 13 naar 10. Ook dachten we toen nog weg te komen met 1 winnaar per variëteit en natuurlijk de Grand Champion. De juryleden gingen hiermee “tongue in the cheek” akkoord.

In het midden: Sponsor Thomas Reeside die een paar jaar later overleed, Grand Champion winner Wayne Smit, niemand weet waar hij is. Kinks: René Krüter en rechts: Hugo J. Smal.

Volgens velen de beste show!
Of op zijn minst was het volgens alle mensen die deelnamen de meest gezellige en memorabele. Ik zag vrouwen in mantelpak en op hoge hakken het modderige grasveld op klunen. Ze moesten en zouden de vissen zien. Onder de vrijwilligers gingen de paraplu’s van hand tot hand en een ervan had de ingeving om bij handelaren viszakken te bietsen zodat die om de schoenen konden worden gedaan. Het waren maar doekjes voor het bloeden maar het bracht wel sfeer. Diezelfde sfeer die nu nog steeds heerst onder de vrijwilligers: altijd gezellig en de een is nooit te beroerd om de ander te helpen.
Natuurlijk is de show nu vele malen groter. Er zijn meer handelaren, het bezoekers aantal is gestegen van toen 5000 naar nu zo’n 25.000 en hoofdrol spelers Koi bezwemmen nu zeker 190 wedstrijd vats. Het wedstrijd terrein is nu gedraineerd en de stroomvoorziening Up to date. De Holland Koishow, formaly known as “The All European Koishow” is een geprofessionaliseerde show; goed georganiseerd en wereldwijd geroemd. Op het modderveld in Arcen, anno 1993, werd daarvoor de eerste steen gelegd.

Jonge mannen waren we, naïeve mannen die ambitieus de Koi wereld binnen stapten met onze voeten in de natte blubber. Naïef waren we omdat we nooit hadden kunnen vermoeden dat we binnen enkele maanden hard werken deze prachtige show zouden neerzetten. Naïef omdat we niet konden bevroeden dat “The All European Koi Show” uit zou groeien tot de Holland Koi show zoals die nu is. De keuze van de oorspronkelijke naam was zeer ambitieus maar laten we wel wezen! Achteraf blijkt dat dit toch eigenlijk de enige juiste naam is.

Hugo J. Smal

Gepubliceerd in het programmaboekje van de Holland Koishow 2016

[:]
JOIN OUR NEWSLETTER
I agree to have my personal information transfered to MailChimp ( more information )
Join the Mantifang newsletter and we will keep you up to date once a month
We hate spam. Your email address will not be sold or shared with anyone else.

4 thoughts on “[:en]The All Europea Koishow, 25 and 26 September 1993[:nl]The All Europea Koishow, 25 en 26 September 1993[:]

  1. Hello. I have checked your mantifang.com and i see you’ve got some duplicate content so probably it is the reason that you
    don’t rank hi in google. But you can fix this issue fast.
    There is a tool that creates content like human, just search in google: miftolo’s tools

    1. Google isn’t that important to me. The content is. If we stumble on a blog we like we publish it. I checked up miftolo and I think it’s cheating. I stated before: I write because I love to do it.